Αναβολή Ποιήματος

Αν ζούσε ο Γιάννης θα έγραφα ένα ποίημα
να μην επισκεφτόμαστε τους γέρους ποιητές
πετσιά όπου η ελπίδα αιωνιότητας
έγραψε πάνω τους κάθε βρωμιά του χρόνου
μες σε κινήσεις και ομιλίες κι απυρόβλητα
όπου το ήθος ωριμάζει ως ζύθος
για να εορτάσουμε παλιανθρωπίες κι άλλα
σε ύφος τρίτο, κι όχι μίζερο πλανόδιο
κάπου από Γκόρπα και Αποστολίδη ανάμεσα
Θα διαφωνούσαμε ευπρεπώς, ως γόνοι
έσχατοι αστών παρακμασμένων κι αυτός
τις επισκέψεις θα συνέχιζε προς Βλάχον
μεταφραστή του Θουκυδίδου, διπλωμάτη
κι εγώ επίσης Πανεπιστημίου στον Τσιρόπουλο
μα όλο το αναβάλω αυτό το ποίημα
λέω πως είναι αντίστροφος Ελπήνορας
μιας πιάτσας τέχνης λόγος βρώμικος
που και οι δυο την ξέραμε καλά. Ίσως
θα ήταν καλύτερα, αν ζούσε ο Γιάννης,
να πιάναμε τα κωλαράκια από τις υποψήφιες
βραβείου πρωτοεμφανιζομένης ο Βαρβέρης
και το Ο Βαρβέρης να 'ναι ένα γραφείο κηδειών
που βγάζει διαφημιστικά αναπτηράκια και
στ΄αρχίδια μας οι ποιητές νέοι και γέροι
μονάχα να τον είχα μια στιγμή να λέει, ξέρεις,
όπου γράφω πατρίδα διάβαζε η υγεία μου,
και να του λέω κουνήσου από τη θέση σου
θα πιούμε τον καφέ και το κοινιάκ απ'όλους.

Η Ποίηση της Μνησικακίας

Ο Νίτσε έλεγε πως τα αντίξοα του βίου αυτός που καθορίζει τη ζωή του θετικά τα θεωρεί δεδομένα και τα αντιμετωπίζει με σθένος. Έλεγε ακόμα πως η μνησικακία είναι η δουλική σκέψη που τρέφεται δευτερογενώς με το να είναι εναντίον σε κάτι και ποτέ να μην εκφράζεται θετικά. Κάτω από αυτούς τους όρους που θα αναπτυχθούν υπάρχει μια ποίηση της μνησικακίας και στην Ελλάδα. Σύντομα θα έχουμε μια ανθολογία της.

Απορία

Το δελτίο τύπου με τις αποφάσεις
να το βάλω και σε κανένα λογοτεχνικό περιοδικό
η μόνο σε αυτά που γράφατε;

Μανιφέστο

Νομίζω πως είναι ώρα να κάνουμε μια κίνηση λακανικού πεδίου στη λογοτεχνία.
Όπως οι λακανικοί αρνήθηκαν οι ψυχαναλυτές να είναι μόνο γιατροί, θα πρέπει να αρνηθούμε και να υπερασπίσουμε κριτικά τους λογοτέχνες που δεν έχουν καμία δουλειά με το Πανεπιστήμιο και να περάσουμε από μαχαίρι την κατά βάθος έωλη επιστημολογία της Δημιουργικής Γραφής η οποία αποτελεί κατ' ουσία διάκλειση της ίδιας της δημιουργίας.
Δεν αναγνωρίζουμε ως ποιητή και συγγραφέα εκείνον που σοβαρά και άκριτα προβάλλει στο βιογραφικό του θετική εκμάθηση της δημιουργίας. Άλλο η εκμάθηση της στιχουργικής, άλλο η εκμάθηση της Ιστορίας της Λογοτεχνίας κι άλλο ο ισχυρισμός ότι κάπου υπάρχει επιστημολογία της λογοτεχνίας που διδάσκεται, καθότι η ίδια η εξέλιξη της λογοτεχνίας τρέφεται από τη διαρκή μετατόπιση των επιστημολογικών ορίων της Φιλολογίας και προηγείται πιονέρικα θετικά και αποφατικά σε όσα η Φιλολογία καταγράφει μετά, ως αποτελέσματά της.
Αδιαφορούμε πλήρως και δεν διαβάζουμε ή διαβάζουμε με υποψία πτυχιούχους Φιλολογίας και Δημιουργικής Γραφής κι αν το κάνουμε, αποδίδοντας αξία μόνο στο πόσο ασυνείδητα ο κάθε διακλεισμένος στη θετικότητα της δημιουργικής γραφής και ανεπίγνωστα παράγει δημιουργία.
Το μόνο κύρος που έχει ο ποιητής και ο συγγραφέας είναι από την περιρρέουσα γραφή, ανάγνωση και σιωπή του.
Κανένας τίτλος σπουδών Δημιουργικής Γραφής δεν αναγνωρίζεται και καταγγέλεται ως απάτη που παράγει η ανεργία και η έλλειψη αντικειμένου των ανθρωπιστικών σπουδών σε παρακμή.

Αυτά για την ώρα. Θα επανέλθουμε.

*

Αυτό ακριβώς εννοώ με την έννοια διάκλειση. Το επίσημο πρόγραμμα είναι οφ και ό,τι γίνεται, γίνεται παρά το πρόγραμμα. Τότε να τις λέμε σχολές λογοτεχνικού συγχρωτισμού κι όχι Δημιουργικής Γραφής. Τι επιστημολογία έχει η Δημιουργική Γραφή; Της Αστρολογίας;

*Η λογοτεχνία έχει αιώνες ένα διδακτό μέρος, τη Γραμματολογία. Η απάτη συνίσταται στο ότι η Δημιουργική Γραφή υπόσχεται να διδάξει το αδίδακτο. Βλέπω τα παιδάκια που βγήκαν αποκεί: Κάνουν περιοδικά με τρία γράμματα και τρέφονται από πρωτοπορίες των αρχών του εικοστού αιώνα. Ξιπασιά, λογω ακαδημαίκού κύρους και τυφλότητα στο καινούριο μπροστά στη μύτη τους.


*
Σε τι ποσοστό μείωσης του πληθυσμού και αύξησης της ανεργίας στις ανθρωπιστικές σπουδές προβλέπεται η δημιουργία σχολής Δημιουργικού Σβησίματος;
 

Πριγκιπέσσα

-έσσα -έσσα πριγκιπέσσα
που ήσουνα σε όλα μέσα
μ' έκανες δεινό στο γράφειν
μα ήταν δυστυχώς ο άλλος
του μουνιού σου ο απογράφειν.

Θα γελάω επί ουσίας
έως Δευτέρας Παρουσίας
Που ακούστηκε καλή μου
να τους κάνεις και τη μάνα
όσων σ' έλεγαν πουτάνα;

Ο Νεκροκέφαλος

Ο Νεκροκέφαλος η αλκοόλα
τα παίρνει όλα τα πίνει όλα

Του έχει πέσει βαριά η φαλάκρα
κι όπου βρει τρίχα τη φτάνει στα άκρα.

Έχει σοφία, αυτή του κώλου
κι έχει ταλέντο του κατακώλου

Δεν τον διαβάζει, το πήγε τέρμα,
ούτε κι η μάνα που τον εγέννα.

Τόσο ατάλαντος, αλήθεια λέω
που για να είσαι θέλει ταλέντο.

Το θύμα

Παρανοϊκέ και θύμα
δεν αξίζεις ούτε ποίημα

Η Νομπελίστα

Η κυρία Νομπελίστα
ξέμεινε κι αυτή στη λίστα.

Πλέκει του μουνιού της τρίχα
και τι έχασα και τι είχα.

Τη φωνάζουν στις αλάνες
όπως όλες τις πουτάνες.

Ο Προύστης

Το πολύ πολύ το Προύστη
σ' έχει κάνει κιόλας πούστη

Και για σένα δεν είν' πλάκα
έγραψε και ο Βαρβέρης
Ρέκβιεμ για ένα μαλάκα.

Σκατά σε τάφο

Στου πατέρα σου του αντάρτη
βρήκανε σκατά στον τάφο
είμαι τώρα και σου γράφω
μ' ένανε καντηλανάφτη.

Που δεν ξέρει ο καημένος
που να το χωρέσει ο νούς του
δεν το άκουσε το ους του
το καντίλι σαν ανάφτει.

Δεν μιλάνε τα σκατά σου
για να πουν πως ειν' δικά σου.