Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2018

Aviso

Από μένα μακριά, οι μεν γιατί δε φτάνετε ως τα πόδια μου, οι δε γιατί ξέρετε πως όταν κρίνω λογοτεχνικά ή ηθικά δεν παρασύρομαι από προσωπικές συμπάθειες ή
αντιπάθειες. Δεν είμαστε ίδιοι. Κυρίως γιατί μου υπήρξατε αρνητικό παράδειγμα.
Τώρα το ποιός θα πάρει διόμισυ μέτρα τάφο, θα το δείξει ο καιρός. Πάντως οι
δρόμοι των φιλοδοξιών μας δεν συμπίπτουν. Εσείς θέλετε μια θεσούλα στην Ιστορία της Λογοτεχνίας κι εγώ θέλω να στρέψω τον άξονα της Ποίησης. Να με εμποδίσετε να τυπώνω δεν μπορείτε, να με εμποδίσετε να γράφω επίσης. Ζω σαν μεγάλος συγγραφέας στην Κηφισιά, όθεν σημαίνει ότι εγώ διαβάζω ποίηση όταν εσείς πάτε να μαζέψετε κανένα διφραγκάκι από βιβλιοπώλες και ζω πιο ήσυχα και πιο λιτά. Η αναγνώρισή σας και δε μου λείπει και να μου λείπει. Εσείς δεν μπορείτε να επιβληθείτε μόνοι σας θα επιβάλετε και άλλον; Στη γραφή θα παιχτεί το παιχνίδι και μετά θάνατον. Γιατί να χαλάω τη ζωή μου με τη μιζέρια σας; Μήπως δεν τη γνώρισα; Ξεπαρεού λοιπόν.

Ο Γιάννης Πατίλης έχασε τη δίκη απέναντι στο Βασίλη Λαλιώτη

Ο Γιάννης Πατίλης, ο επονομαζόμενος και χαϊδευτικά, εισαγγελέας της λογοτεχνίας, επέλεξε το αληθινό δικαστήριο για να κατηγορήσει το Βασίλη Λαλιώτη ως υβριστή.
Η υπόθεση έκλεισε τελεσίδικα εναντίον του και ο κος Πατίλης υποχρεώθηκε να πληρώσει τα έξοδα της δίκης.
Φαίνεται όμως ότι ο «εισαγγελεύς» της λογοτεχνίας έχει ανομικές συμπεριφορές και μια δυσανεξία να δεχτεί δημόσια τις συμπεριφορές του εν κρυπτώ.
Κε Πατίλη επιλέξατε και χάσατε, προσωπικώς.
Ο νόμος δεν είναι οι τακτικές του πάλαι ποτέ περιοδικού σας, να ισοσκελίζετε τα προσωπικά σας πεπραγμένα με συμβόλαια προππαπούδων ή ήττες του αντιδίκου σας που ως αποφάσεις του νόμου σέβεται και μαζί και τον αντίδικο.
Θα σας το γράψω με κεφαλαία για να το αφομοιώστε:
ΚΥΡΙΕ ΠΑΤΙΛΗ ΞΕΚΙΝΗΣΑΤΕ ΑΓΩΓΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΜΟΥ ΓΙΑ ΕΞΥΒΡΙΣΗ
ΚΑΙ ΧΑΣΑΤΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΚΑΙ ΠΛΗΡΩΣΑΤΕ ΩΣ ΧΑΜΕΝΟΣ ΤΑ ΕΞΟΔΑ
Εσείς διαλέξατε αυτό το δρόμο, εσείς χάσατε. Παρακαλώ στο μέλλον να είστε
πιο προσεκτικός και κυρίως να συνυπολογίζετε τη διαφορά που έχετε από τον
αληθινό νόμο στην παραμορφωμένη αντίληψή σας γι αυτόν.
Δεν παίζουμε ρόλους στο Ζητιάνο του Καρκαβίτσα, κε Πατίλη.
Και η δικαιοσύνη δεν είναι μανούλα που κάνει τα πείσματα
των κακομαθημένων παιδιών.
Το ότι μπορείτε να κρύβεστε λόγω σχέσεων με τους δημοσιογράφους των
πολιτιστικών, σας σώζει προσωρινά. Η απόφαση αυτή θα συνοδεύει τη βιογραφία σας όπως όλων.
Εσείς χάσατε ο Γιάννης Πατίλης που βλέπετε στον καθρέπτη σας προσωπικά.
Πρέπει να έχετε το σθένος να το αντιμετωπίσετε. Kουράγιο.
Δεν ισοσκελίζεται με κανένα άλλο επιχείρημά σας. Σε λογικό άνθρωπο και γέροντα
σχεδόν απευθύνομαι, όχι σε μειράκιο.
Το να το κρύβετε , το να χρησιμοποιείτε άλλες υποθέσεις για προκάλυψη, και τρίτους για ενεργούμενα, δεν απαλύνει τη γελοιότητα να επικαλεστείτε το νόμο
και το γεγονός να γυρίσει εναντίον σας. Είστε υπερευαισθητούλης και στο φως
του νόμου χαμένος. Θα σας κοστίσει λιγότερο να αλλάξετε συμπεριφορά.

Ευχαριστώ

Σάββατο, 9 Ιουνίου 2018

Κώστας Μ. Μια Επιστολή

… Στα ερωτήματά σου:
Ναι τότε ζήλεψα τα ποιήματα που μου έστειλες. Τα δικά μου μπροστά τους
ήταν σαν κουτσουλιές περιστεριού.
Ναι για μένα έγραψε ο Βαρβέρης το ποίημα Ρέκβιεμ για ένα μαλάκα γιατί
του είχα ψήσει το ψάρι στα χείλη, όπως και σε παρα πολλούς άλλους.
Ναι είμαι υπερεκτιμημένος και ελέγχω πλήρως τη δημοσιότητα κινώντας
νήματα προς κάθε κατεύθυνση. Δεν το πετυχαίνω πάντα.
Γι όλα αυτά που σωστά επισήμανες και για κάθε συμπεριφορά μου που
ήταν απρεπής και καταχρηστική σου ζητάω συγνώμη
Κώστας Μ.

Πέμπτη, 7 Ιουνίου 2018

Παραλλαγές στην Προδοσία Ενός Πατέρα

Ρε μπάρμπα, του λέω στο όνειρο, τι φτιάνεις εδώ; Το κτίριο ήταν όπως της Αγροτικής Τράπεζας στη λεωφόρο της Αμαλιάδας. Εκείνος με κουστούμι αλλά χωρίς γραβάτα και ζώνη, όπως πήγαιναν οι αγρότες να μιλήσουν για τα δάνεια, λίγο κυρτοί να μην τους κάθεται καλά το ρούχο. Πες του γιου μου του ανεπρόκοπου, άρχισε, βρυκόλακας θα γίνω και θα του πάθουν τα παιδιά, που με άφηκε εδεκεί στα δικαστήρια, μια ψυχή ξεφτιλισμένη. Αφού δεν είχε τ' απαυτά για να τα βγάλει πέρα, τι μου ανακάτωσε την ψυχή στα δικαστήρια; Επειδή κατάλαβα του λέω: Δεν είναι κακός ο Δημήτρης, του λέω, μονάχα τσαλαφός. Πες του, μου λέει, να έρθει πηλάλα να πάρει την ψυχή μου από εδωχάμω που την παραπέταξε, ο αποριγμένος, γιατί θα τονε βρει κακό. Κι αυτόν και τη φαμίλια του. Με παράτηξε ρε, καταλαβαίνεις ο προδότης, μα θα τονε σιάξω εγώ. Να πάει να φουρκιστεί το κάθαρμα.

(Πως θα έλεγε ο Στήβεν Δαίδαλος... Λέγε Ιησουίτη...
Πατέρας που θυμώνει
τα μάτια ξεριζώνει
ζήτησε συγνώμη
ζήτησε συγγνώμη)

Σαράντα μέρες νηστεία, να τους διαβάζει ο παπάς ούλους και σαρανταλείτουργο κι απέκει θα δω. Το γιορτόπιασμα, το σημαδεμένο. Μη χέσω την ώρα που τον έσπειρα. Σώπα μπάρμπα, του είπα, και πετάχτηκα... Από την Αγία Κυριακή της Κάτω Κηφισιάς έρχομαι. Πήγα να του βάλω ένα κεράκι, όπως σε όλες τις ψυχές τις πειραγμένες, και του γιου του μαζί.

Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2018

Ο κος Γιώργος Δάγλας

Ήρθε μια κυρία από κάποιες εκδόσεις και ήθελε να της μεταφράσω 135 σελίδες ποιήματα εκ της Ισπανικής και 200 εκ της Ελληνικής στα Ισπανικά. Δεν ήταν ότι ήθελε να τις μεταφράσω δωρεάν, ήταν που στην ανθολογία δεν με είχε μέσα.
Θ'αρχίσω φάπες στο εκδοτικό περιθώριο... έχουν αποθρασυνθεί. :)
Εντάξει, κύριε Δάγλα μου;

Πέμπτη, 31 Μαΐου 2018

O αγνωστός μου Χρήστος Μαυρής

Χωρίς να τον ξέρω και να με ξέρει κάποιος Χρήστος Μαυρής, ποιητής της σειράς όπως είδα, με προκάλεσε εχτές και τον γ@μησ@… Περαστικά.
Εντάξει, εσείς οι 50 που βάλατε λάικ νιώθετε λίγο μαλάκες τώρα, αλλά δεν πειράζει.

2018-05-31 21_55_14-(1) Δημήτρης Κανελλόπουλος - Opera

Μια ωραία ατμόσφαιρα

Μπορεί να προσπαθήσατε να κάνετε τη λογοτεχνία σαν προεκλογικό αγώνα στο κωλοχώρι σας , αλλά η εποχή έχει παρέλθει. Εσείς θα τρέχετε πάνω κάτω τη Σόλωνος και τα περίχωρα με την έγνοια να πιάνετε έναν έναν για να κάνετε τους θιγμένους ψυχασθενείς, κι εγώ θα είμαι εδώ, χαλαρός, ευάερος, ευήλιος, και θα ζω όχι σαν ερημίτης (ψυχίατρε να δε δει γιατρός), αλλά σαν μεγάλος συγγραφέας στην Κηφισιά, ήτοι χωρίς καμιά υποχρέωση να σας συγχρωτιστώ και να βλέπω τις μίζερες φάτσες σας.
Και θα σας γράφω όποτε θέλω και την οξύτητα τους ύφους θα τη δίνετε εσείς, με το πόσο επιχειρείτε να ξεγελάστε με μηχανισμούς δημοσιότητας την κοινή γνώμη. Θα σας τα βάλω σιγά σιγά και στο βιογραφικό σας στη βικιπαίδεια και θα σας έρχεται κόλπος, εσείς οι τοξικομανείς της λογοκρισίας, που δε θα μπορείτε να τα σβήσετε.
Οπότε νομίζω πως καλό είναι να συνηθίζετε.
Ξέρουμε κι εγώ κι εσείς ποιος έχει σύμπλεγμα κατωτερότητας και εναντίον ποιού. Ουρλιάζετε κατά καιρούς, αλλά θυμηθείτε ότι είστε μια μικρή υπόθεση χρόνου για μένα.
Υπάρχει τίποτα που να σας είπα ως σήμερα, υπάρχει κάτι που να είπα για τα γραφτά σας και να μην έχει κυρωθεί από τον ως τώρα χρόνο;

Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα. Μου χρειάζεστε για να ρίχνω συμβολικές φάπες όποτε μου κάνει όρεξη. Και θα σας περιποιηθώ και τη μέρα της κηδείας σας όσοι ψοφήσετε πριν από μένα. Ότι θα τα κάνω βιβλίο είναι το λιγότερο.
Αυτά πουλακίδες μου.

Υ.Γ. θα σας τα μεταφέρει και σύντομα ο παρανόικ μαθητής του προέδρου Σρεμπέρ, που έχει συμπαντική αποστολή και τον διαπερνούν ακτίνες του ήλιου από τα οπίσθια. Smile

Δημήτρης Κανελλόπουλος, Ο Θάνατος του Αστρίτη, Κίχλη, 2018

Λυπάμαι που θα στεναχωρήσω φίλους, αλλά το βιβλίο του Κανελλόπουλου είναι μετριότατο. Θυμίζει απομνημονεύματα παραλογοτέχνη που γράφουν δεκάδες χρόνια τώρα συνταξιούχοι εκπαιδευτικοί με το εφ' άπαξ για την Κωλοπετεινίτσα. Ο Κανελλόπουλος εμφανίζεται με μεγάλο έλλειμμα αφηγηματικής τεχνικής. Είκοσι χρόνια έκθεση στην έκθεση ιδεών για τα πανεπιστήμια κάπως έπρεπε να πληρωθεί... Φτηνά τρυκ για τους δακρυγόνους και το θυμικό. Μια γραφή προσβλητική κατά βάθος στον αναγνώστη που ο στόχος της βρίσκεται στην άσκηση εξουσίας δια του λεκτικού. Το καλύτερο μέρος του βιβλίου είναι ο κατάλογος στο τέλος που κι αυτός λογοκρίνεται για την ΄ύπαρξη σλάβικων λέξεων που βρίθουν στο σλάβικο χωριό της καταγωγής του. Τράστο στο χωλ είναι το βιβλίο, εκεί όπου ένας σύγχρονος και με απόσταση αφηγητής θα έγραφε Ταγάρι στο σαλόνι. Ο αφηγητής του Παπαδιαμάντη, για να φέρω ένα παράδειγμα, δεν μιλάει ιδιωματικά στις παρεμβάσεις του, όπως ο δικός μας εδώ. Κανείς στην Ηλεία δεν έλεγε φωτιστικό οινόπνευμα γιατί κανείς δεν αγόραζε από φαρμακείο το άλλο το λευκό στη δεκαετία του εξήντα. Ψυχωτική σχέση με τη τη γλώσσα της μητέρας και αδυναμία διαχωρισμού του αφηγητή με το πατρικό ή το υϊκό σαν πατρική κληρονομιά ιδόλεκτο. Το βιβλίο θα μπορούσε να χρησιμοποηθεί απομονώνοντας τα μέρη του αφηγητή ως υλικό για μελέτη της κανονικόμορφης ψύχωσης. Από το πρώτο κιόλας διήγημα πουθενά δεν φαίνεται, παρά μονάχα στην άποψη του αφηγητή που δεν μπορεί να είναι παρών, ότι το φίδι ψόφησε. Τέτοιες αστοχίες δεν έχουν ούτε τα πρωτόλεια. Και αδυνατίζει βέβαια και την γενική άποψη των χωριανών ότι ο αστρίτης ψόφησε, που στα χέρια ενός μάστορα θα ήταν σημαντικό στοιχείο για την καταγραφή της υπερβολής που όντως είναι στοιχείο μας, των αερολόγων Ηλείων... :)


Υ.Γ.2 Και βέβαια δεν έχει κάνεις παρά να συγκρίνει τα σχέδια στο τέλος των διηγημάτων με τον κολοφώνα. Είναι σαφές ότι ο συγγράψας δεν ήθελε να αφήσει καμιά αμφιβολία για το παραλογοτεχνικόν όπου κλίνει το πόνημά του. Όλα τα παραλογοτεχνικά βιβλία εκπαιδευτικών παλιμπαιδίζουν στα σχέδια και έχουν το σύνδρομο του σεμέν στην τηλεόραση. Απορώ πως του επετράπη εκδοτικώς να τα χρησιμοποιήσει. Πολύ κιτς.

Για να τον βοηθήσω να βελτιωθεί του έγραψα κι ένα κείμενο για το πως κατά τη γνώμη μου ενθυλακώνεις ντοπιολαλιά σε ένα κείμενο.

Οχιά κι Αστρίτης
"Με κομπιναιζόν είσαι, ρε μούλε; " "Όχι, νόνα." "Οχιά κι αστρίτης!". Εδεκεί ξύπνησα. Ανακάθισα στο κρεβάτι και σκεφτόμουνα το όνειρο και που θα ξεδειλήσει... Ήρθε, αλευρωμένη και με το μάτι αίμα κόκκινο, όπως ερχόνται οι πεθαμένοι να πάρουν ζωντανούς, κι άρχισε το λακριντί: ' Όποιος, μούλε, κινάει δίκη για να υπερασπίσει τη μνήμη του γνωστού αγωνιστή πατέρα του με άλλους ανεπρόκοπους και σημαδιακούς και την παρατάει στα δικαστήρια μαζί με τ' απαυτά του και γίνεται μπουχός από την πίσω πόρτα, δεν του πρέπει να είναι άντρας. Να βάλει φουστάνι και να πάει να ξεδέσει την τριχιά από το σούγλο να την κάνει κόμπο και να βρει δέντρο να πάει να φουρκιστεί. Και συνέχισε: "Με κομπιναιζόν είσαι. ρε μούλε;" "Όχι νόνα, της λέω. '"Οχιά κι αστρίτης!" Εδεκεί ξύπνησα, λούτσα στον ιδρώτα, ο μαύρος... Χάλια το κομπιναιζόν...

Κυριακή, 20 Μαΐου 2018

Επέτειος

Νομίζεις πως σε ξέχασα εκεί ψηλά στα μαρμαράκια
πως είμαι πια πολύ καλά για να σου θυμηθώ
πως δεν ήταν στο χέρι σου να πάρω αυτό το σ' αγαπώ
ριγμένο γράμμα γράμμα στο ουρλιαχτό και το ασήμαντο
όμως θυμάμαι, γράφω και θυμάμαι
πως σου έφτιαξα ένα όνομα ν' αντέχω στις κακοκαιριές
πως είδα αυτό το αμίλητο να με ανυψώνει
πάνω από τους γκρεμούς στα άκρα ζόρικα του κόσμου
πως σου το πήρα εντέλει γιατί το 'θέλα στο φως
γραμμένο ομολογημένο φωναγμένο ως τα πέρατα
να σχεδιάζει μια αγκαλιά που άλλος κανείς
να με νομίζουνε νεκρό κι εγώ να τους δαγκώνω
να τους τραβάω τα σπλάχνα στ' όνομά σου εκδίκηση
εγώ ο απόκρυφά σου έως θανάτου αγαπημένος
μ' ένα στεφάνι τριαντάφυλλα παντοτεινός σου άγγελος.
Επειδή δε γινόταν να μη σε πονώ κι επειδή
δεν ήτανε στο χέρι σου να μην το συνομολογήσεις
στο πήρα αυτό το σ' αγαπώ μητέρα κι ύστερα
σε γνώρισα σ' όλου του κόσμου τα μη τέρατα.