Μαθήματα

Όποιος θέλει να παίξει οριεντάλ
τη μαντάμ Μποβαρύ δυο αιώνες μετά
καλό είναι να θυμάται
πως όλα τελειώνουν όταν αρχίζουν
οι διαμαρτυρημένες συναλλαγματικές.

Γενεά Απερχομένη

Έτσι θα πάνε. Με το λοφίο ενός εγώ
από μάταιο ερεθισμό δημοσιότητας
χωρίς ούτε ένα στίχο στη συνείδηση του κόσμου
με όνομα μόνο κι ένα απλό μονόστηλο
στο εκβιασμένο αυτό αρχείο πεπραγμένων
που μνημονεύει πιο πολύ τον Γκαίμπελς κι όχι ποίηση
Κάτι απώλειες υπερτιμημένες
για περιπάτους Καρυωτάκη στο νεκροταφείο
μιας εποχής που θέλησε ελάφια να αμολύσει
στη φρεσκοχυμένη άσφαλτο στο εναρκτήριο λάκτισμα
προς την επόμενη χρεοκοπία
μιας χώρας που όσο περισσεύουν ποιητές
τις λείπουν υποκείμενα αληθινά της ιστορίας

Επεξήγησις, Θέσαρ Βαγιέχο

Εγώ γεννήθηκα μια μέρα
που ο Θεός ήτανε άρρωστος.

Όλοι ξέρουν πως ζω
και πως είμαι κακός, και δεν ξέρουν
για το Δεκέμβρη αυτού του Γενάρη.
Εγώ γεννήθηκα μια μέρα
που ο Θεός ήτανε άρρωστος.

Υπάρχει ένα κενό
στο μεταφυσικό μου αέρα
που κανείς δεν πρέπει ν' αγγίξει:
το κλείστρο μιας σιωπής
που μίλησε με τη φωτιά.

Εγώ γεννήθηκα μια μέρα
που ο Θεός ήτανε άρρωστος.

Αδελφέ, άκου, άκου...
Καλά. Και δεν θα φύγω
χωρίς να πάρω Δεκέμβρηδες
χωρίς ν΄αφήσω Γενάρηδες.
Λοιπόν εγώ γεννήθηκα μια μέρα
που ο Θεός ήτανε άρρωστος.

¨Όλοι ξέρουν πως ζω
πως μασάω... και δεν ξέρουν
γιατί στο στίχο μου τρίζουν,
σκοτεινή ανοστιά από φέρετρο,
κουρέλια άνεμοι
ξετυλιγμένοι από τη Σφίγγα
την ερωτώσα της Ερήμου.

Όλοι ξέρουν... Και δεν ξέρουν
πως το Φως είν' φθισικό
και η Σκιά χοντρή...
Και δεν ξέρουν πως το μυστήριο συνθέτει...
πως είναι αυτό η καμπούρα
μουσική και θλιμμένη που από απόσταση αναγγέλει
το βήμα το μεσημβρινό από τα όρια στα Όρια.

Εγώ γεννήθηκα μια μέρα
που ο Θεός ήτανε άρρωστος
βαρειά.

Διονύσιος Σολωμός, καμία δωδεκαριά ψωρόσκυλα

19. Και είδα πως ελάμπανε από πάνου μου όλα τ' άστρα, και εξάνοιξα την Αλετροπόδα, όπου με ευφραίνει πολύ.
20. Και εβιάσθηκα να κινήσω για το ξωκλήσι του Αγίου Λύπιου, γιατί είδα πως εχασομέρησα, και ήθελα να φθάσω για να περιγράψω τη γυναίκα της Ζάκυνθος.
21. Και ιδού καμία δωδεκαριά ψωρόσκυλα που ηθέλανε να μου εμποδίσουν το δρόμο,
22. και μη θέλοντας εγώ να τα κλοτσοβολήσω για να μην εγγίξω την ψώρα και τα αίματα πούχανε, εστοχασθήκανε πως τα σκιάζουμαι,
23. και ήρθανε βαβίζοντας σιμότερά μου· όμως εγώ εκαμώθηκα πως σκύφτω να πάρω πέτρα,
24. και έφυγαν όλα και εξεθύμαιναν τα κακορίζικα ψωριασμένα τη λύσσα τους, το ένα δαγκώνοντας το άλλο.
25. Αλλά ένας όπου εδιαφέντευε κάποια από τα ψωρόσκυλα επήρε κι αυτός μιά πέτρα,
26. και βάνοντας ο άθεος για σημάδι το κεφάλι εμέ του Διονυσίου του Ιερομόναχου δεν το πίτυχε. Γιατί από τη βία τη μεγάλη, με την οποίαν ετίναξε την πέτρα, εστραβοπάτησε και έπεσε.
27. Έτσι εγώ έφτασα στο κελί του Αγίου Λύπιου παρηγορημένος από τές μυρωδίες του κάμπου, από τα γλυκότρεχα νερά και από τον αστρόβολον ούρανό, ο όποιος εφαινότουνα από πάνου από το κεφάλι μου μία Ανάσταση.

Σκηνή

Καθισμένος στη θέση της συνοδού κι αυτή στο μπότζι του ασθενοφόρου πρόλαβε να μου περάσει επίδεσμο στον πυροβολισμό, γιατί έτσι πρέπει κύριε, και να σηκώνει το φορείο του άλλου που τον έπνιγε το αίμα του στα πνευμόνια και παρά το οξυγόνο δεν μπορούσε ν' ανασάνει μόνο έκανε ένα ω, ένα οι και ξεφύσαινε πνιγμένος κι ήξερα πως συνοδεύω μέλλοντα νεκρό κι όταν στο τέλος του έκαναν μαλάξεις ενώ είχε φύγει κι η γιατρός είπε πάρτε τον απάνω, δικαιούται ένα δωμάτιο, κι έβλεπα την κοιλιά του σαν ασκί σε κάθε πίεση το εφηβαίο του χάλκινο αγάλματος και το φύλο του ταπεινωμένο, τον κοίταξα όπως ο Σινόπουλος το Σεφέρη, τίποτε δεν κατάλαβε έτσι διασωληνωμένος, ακόμη βλέπει το ταβάνι των επειγόντων, και ξαφνικά μ 'έπιασε μια αγάπη για το πτώμα μου κι έβαλα στοίχημα κι είπα, εγώ θα πεθάνω αδύνατος, κι άρχισα δίαιτα, κι άντε τώρα να τους εξηγήσεις πως από το ζήσε γρήγορα να πεθάνεις νέος να κάνεις κι ωραίο πτώμα, εγώ κράτησα το ωραίο πτώμα.

Αγάπη, απ' τη σκληρή

Υπάρχει μια φτηνιάρα αγάπη μες στα ροζ
με ιλουστρασιόν χαρτί και γνώμη δημοσιογράφου
που βγαίνει κόλαση στρωμένη με καλές προθέσεις.
Όμως στο σπίτι της σεληνιασμένης της πικρής
του παιδιού εκείνου που ταλαντεύεται στα κάγκελα
υπάρχει μια αγάπη απ' τη σκληρή που η βία της
χτυπάει κάποτε ένα σώμα πάσχοντος
και μια ψυχή εκείνου που του επέπρωτο.
Είναι μια αγάπη άγρια δοκιμασμένη
με απελπισίες πολλές, φυγές απόγνωσης
μια πέτρα ακονίζοντας ξυράφια  μέσα σου
που σε πετάει με απόγνωση στους δρόμους
ένα κουρέλι οργισμένο κι άπορο.
Αγάπη, απ' τη σκληρή που εγώ την έζησα
δεν ξέρω για ποιά βία όντας ικανός.
Γι αυτό όταν σου λέω πως σ' αγαπώ
να βγαίνει σαν φτερό από πληγωμένες μνήμες
ένας λευκό μαντίλι των δακρύων άγγελος
που από αγνώστους και παιδιά το κρύβω.

Ρόλοι

Ο Μάξιμος Οσύρος και ο Χάρης Μεγαλυνός είναι δυο ποιητές που ο μόνος ρόλος τους είναι να παίζουν τον καλύτερο αλλά λιγότερο γνωστό σε δύο άλλους ποιητές, ονόματα δε λέμε.

Προεξαγγελτική Παράθεση

Ο Νίκος Φωκάς υπήρξε ένας μέτριος ποιητής
και ακόμα μετριότερος μεταφραστής
με γνωριμίες.

Ζητείται

Ζητείται λογοτέχνης που δεν έχει φωτογραφηθεί
με την Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ

Δηθενιά

Μερικοί δεν καταλαβαίνουν τι συνέπειες έχει η παρουσία τους
δίπλα σε κάποιους άλλους. Να τώρα βλέποντας κατέληξα πως

η κα Ρούλα Πατεράκη έχει τελειώσει τη δημιουργική της
περίοδο μάλλον και αποτελεί τον σοβαρότερο εκπρόσωπο
της χάι δηθενιάς.