9 Ιουνίου 1921 | Γεννήθηκε μια Τσέχα Εβραία, η Zdeňka Bleichfeldová.

Απελάθηκε στο Άουσβιτς από το γκέτο Teresienstadt στις 26 Οκτωβρίου 1942. Δεν επέζησε.

Δεν είναι μόνο ότι δεν επέζησες

είναι πως η εικόνα σου

καλείται για έναν τελευταίο ρολό

αυτόν της προπαγάνδας

που ζητάει να αθωώσει τα καινούρια

εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας

με τα παλιά... εξευτελίζοντας

ακόμα πιο πολύ το θάνατό σου.

Μιμήσεις

 

Η μίμηση Χριστού, γίνεται μίμηση Σεφέρη... Λίγοι ομολογούν ότι ασχολούμενοι με τη λογοτεχνία ψάχνουν μια μίμηση βίου στις βιογραφίες των λογοτεχνών του παρελθόντος. Καθαρή ειδωλολατρία μοναχισμού με προσευχή την ανάγνωση. Και άλλες συνήθειες. Ο δαιμονισμός της ανάγνωσης έχει το όνομα βιογραφισμός και οι φιλολογικές σχολές είναι άντρα αυτού του δαιμονισμού. Είναι πολύ λίγοι αυτοί που σκίζουν το παραπέτασμα του γραμμένου προς το άπαιχτο για να φτάσουν να τα υποτιμούν όλα αυτά ως ένα είδος ψευδοθρησκείας καθώς αγγίζουν το βίο που έχει ξαναγίνει άγνωστος, με τα δικά τους περιστατικά και τα δικά τους λόγια. Γι αυτό δεν έχει σημασία το ντοκυμανταίρ ο Σεφέρης και οι γυναίκες... Αυτό που ζήσαμε και ζούμε δεν το χρειάζεται... Κρίμα μόνο που οι πλέον φθαρμένοι από αυτό το μηχανισμό θεωρούνται υψηλού επιπέδου διανοούμενοι σε αυτή τη χώρα... Η λογοτεχνική εξάρτηση φέρνει την πολιτική εξάρτηση παρά τις μαρξικές θεώρίες του εποικοδομήματος. Κι ένας τρόπος να προστατέψεις, Μάσενκα τους άλλους είναι η καταφυγή και μόνο στο ποίημα για την απεικόνιση του βίου και όχι τα δευτερεύοντα κείμενα που ανάλογα με τη μιμητική αρρώστια του καθένας τα ψάχνει πιο πολύ από το έργο. Καλή λογοτεχνία στις μέρες μας είναι αυτή που σε πετάει κουρέλι στο πεζοδρόμιο του βίου σου κι όχι αυτή που σε χώνει πιο βαθειά στην παράλυση του να ζεις βίους άλλων.

Υ.Γ. Και οι ζωγράφοι όταν θεωρητικολογούν τις ίδιες βλακείες σε λογοτέχνες ψάχνουν, το φάντασμα του αστού. Κι αν πάμε στους δημοσιογραφους, αυτοί είναι οι πλέον φενακισμένοι από όλους.

Ρεπορτάζ

 

Είπαμε πως δεν θα βαρυγκομίσουμε

ό,τι κι αν συμβεί γιατί αυτό που ζούμε

και μας έστειλε σαν κάτι ανθάκια κίτρινα

που φυτρώνουνε στην άσφαλτο, έτσι

υπήρξαμε και υπάρχουμε μέσα στον κόσμο,

μα ακόμα κι αν θα σου ανεβαίνει ένα δάκρυ

καθώς σου λένε οι άλλοι πόσο σ' αγαπώ

ή καθώς διαβάζεις αυτό που πάει προς ποίημα

η ώρα είναι τώρα και η ώρα είναι πάντα

για να σου πω έτσι απλά και καθαρά

πως όποιος φύγει πρώτος , έφυγε

μα όσο έχω μάτια να σε βλέπω και αφή

ν΄ αγγίζω έτσι και χωρίς σκοπό τα χέρια σου

θα είμαι δίπλα σου ως το τέλος.

Heart of Darkness

 

Είναι ακόμα στο σκοτάδι των ειδήσεων αυτά

μα ο ποιητής τα βλέπει... Να πάω στον

Άγωστο Στρατιώτη εκεί που γράφει Κύπρος

ν' ανοίξω σαν τον Κόντε πέντε δάχτυλα

στες είδησες του κόσμου και να πω: Γριά

παλιά πουτάνα τοκογλύφα Ευρώπη

εδώ θα τα πληρώσεις όλα με την

κωλοδημοκρατία σου την άπραγη

με τα αλλήθωρά σου δικαιώματα παρμένα

απ' την καρδιά του σκότους σου

να βρει το δίκιο του στην Ιστορία το τσιγάρο

που κάπνισε ο γονατισμένος της φωτογραφίας

πριν να του πάρουνε ταπεινωμένο έτσι τη ζωή.

Θυμάμαι σημαίνει δεν ξεχνάω

 Ένα βιβλίο με διακόσιες τόσες φράσεις που αρχίζουν με τη λέξη θυμάμαι. Αν ήταν γραμμένο στα ελληνικά και από Έλληνα θα περνούσε αδιάφορο και σαν αδιακρισία. Όμως υπάρχει ο λεγόμενος πολιτιστικός ιμπεριαλισμός ( ο γαλλικός είναι ο καταστρεπτικότερος) και οι ανά τον κόσμο πράκτορές του να το πάρουν σοβαρά και για συζήτηση στο υψηλότερο επίπεδο. Ακόμα και αν ήταν με λευκές σελίδες το βιβλίο. Τίποτα δεν μας αποδεικνύει καλύτερα την πολιτιστική κυριαρχία από τα σκουπίδια της αποικιοκρατίας που ο άλλος παίρνει στα σοβαρά. Πως θα έγραφε το βιβλίο ένας κογκολέζος;

Ευγνωμοσύνη

 Μωρέ εγώ ευγνωμοσύνη του έχω και πάντα τον μνημονεύω και θα τον μνημονεύω... αλλά αυτουνού δεν είναι μέρος του λόγου του η ευγνωμοσύνη και κλωτσάει... :)

 Να μαστε πάλι εδώ

Διαπιστώσεις

 

Γέρο, βλέπεις τον Γκίνσμπεργκ στην Καρδίτσα

σαν το Μωυσή που κατεβαίνει με τις δέκα εντολές

και νομίζεις πως είσαι κάτι νεότερο

από εκείνον που ξυπνάει αγκαλιά στο χιόνι

με τον άταφο Αντάρτη του σαράντα εννιά.

Όμως κάτω εκεί γύρω από το Χρυσό Μοσχάρι

που βόσκεται η πραγματικότητα είναι κάτι

στιχάκια του Νοτόριους Μπιγκ και του Τουπάκ Σατούρ

καυτή πατάτα της ημέρας με περίστροφα

που έχουν την ποίηση στο στόμα τους

κι όσοι τους ξέρουν σε χλευάζουν, γέρο

εσένα και τον Γκίνσμπερκ σου κι ακόμα

τους ακαδημαϊκούς μαλάκες της αγγλοφωνίας

τα σάπια κρέατα που τρως για ψάρια ολόφρεσκα.

 

22/2/2022

Ο Κριτικός που Αυτοκτονεί

Η ποίηση θα είναι. Ακόμα και εκατό χρόνια μετά τη γραφή της. Ο Σολωμός που περιμένει τον Κάλβο στο αριστερό κενοτάφιο ξενυχτάει γενεές νεκρών αναγνωστών και φιλολόγων, ώσπου η ποίηση του Κάλβου να υπερνικήσει μια ολόκληρη Αθηναϊκή Σχολή και τους φθαρτούς ορίζοντες αναμονής της για το τί είναι ποίηση. Και σήμερα η ποίηση γράφεται. Τρώει αντίθεση από το πληθωρισμένο κείμενο και μεγαλώνει. Γι αυτό και κάθε άποψη πρέπει να λαμβάνει υπόψιν τη θέση που κατέχει απέναντι στο πληθωρισμένο κείμενο αυτός που γράφει. ¨Ένας άνθρωπος που τυγχάνει εκδότης περιοδικού, τη στιγμή που ξέρουμε ότι το λογοτεχνικό περιοδικό είναι το μαξιλάρι καταφυγής της μετριότητας ως να έρθει ο σημαντικός ποιητής, τί γωνία άποψης να έχει, όταν είναι κατακλυσμένος από το πληθωρισμένο κείμενο λόγιος, ποιητής του ενός σονέτου, και σε τροχιά απομυθοποίησης μετά το περιοδικό του που κατέρρευσε και που σιωπηλά δεν αναλαμβάνει την κατάρρευσή του; Με πόση δύναμη ο άνθρωπος αυτός, που έχει τοποθετήσει τη θέλησή του για δύναμη στο να βάλει τάξη στο πληθωρισμένο κείμενο, ενώ κάθε άλλος ορίζοντας του είναι κλειστός, με βάση ποιό εξωτερικό σημείο κρίσης θα εκφέρει λόγους έγκυρους, όταν ίσα που κρατιέται στην επιφάνεια του πληθωριστικού κειμένου; Με εξωποιητικό κριτήριο, όπως έκαναν οι διευθυντές των λογοτεχνικών περιοδικών; Με κίνηση πατροκτονίας όταν πήγε και στεγάστηκε πίσω από το νέον του τίτλου του περιοδικού του, κληρονομώντας σαν πειθήνιος γιος την έκφραση της μνησικακίας που νέμεται αφελώς αυτό το περιοδικό στην ιστορία του; Το νέο και σημαντικό ποιητή δεν θα τον βρει αυτός. Αυτός είναι καταδικασμένος να εκφράσει ότι με τους όρους που λειτουργεί η σημερινή κριτική ακρισία οδηγούμαστε σε μιαν αυτοκτονία. Όχι της ποίησης, αλλά ενός συγκεκριμένου είδους του πολιτεύεσθαι εν ποιήσει, μιας σειράς ασημαντοτήτων που εκόπρισαν στο ιερό και που θα ήθελαν μαζί με τις μετριότητές τους να πεθάνει και η ποίηση. Άποψη που φέρνει χασμουρητό καθώς δεν υπήρξε στην Ιστορία πολιτιστικό μόρφωμα απερχόμενο που να μην ισχυρίζεται το θάνατο της τέχνης που το απέρριπτε. Είτε με βουλητική απόφαση μιας ομάδας είτε με τη φυσική απουσία των μετριοτήτων είναι ο ποιητής της γενιάς του 70 που θα φανεί πρώτος καθώς τα παράσιτα των φωνών των άλλων θα χαμηλώνουν σιγά σιγά και θα αξιώνει την προσοχή ενός κοινού που είναι από τα πιο εγγράμματα και πιο άβουλα στην κρίση γούστου από καταβολής Ελληνικού Κράτους.

Περί Λογκλοπής και Γελοιοποιήσεως

Μη βιάζεστε, όλοι θα πάρετε:
1) Ο Πατίλης δεν εμφανίζεται ποτέ μόνος του, αλλά με ένεργούμενα που δεν ξέρουν τί τους γίνεται.
2)  Ότα έσκασαν τα περί λογοκλοπών, ο Πατίλης είχε το στόμα δεμένο, γιατί έβγαζαν βιβλία η πρώην και η νυν συντροφός του στη Νεφέλη, όπου εργαζόταν ο Βλαβιανός και επιπλέον έκαναν και διορθώσεις.
3) Η παρέα του Πλανόδιου είναι όλη γελοιοποιημένη, γιατί τους είχα προειδοποιήσει ότι κάτι δεν πάει καλά.
4) Ο Πατίλης ανακίνησε θέμα δια του ενεργουμένου του κου Κουτσουρέλη για να αποσείσει τη γελοιοποίηση σε χρόνο άσχετο.
5) Για τούτο θα έπρεπε να υποτιμήσει τις ανακαλύψεις των άλλων για λογοκλοπές όταν το έκανε γαργάρα από συμφέρον.
6) Ένας άνθρωπος που σε κάθε του φράση κάνει δυο παραπομπές σε αυθεντίες, δεν είναι λογοκλόπος απλώς, έχει πάθηση που πιθανόν να έχει ξαναεμφανιστεί στη λογοτεχνία. Από εκεί και η ηπιότητα αντιμετωπίσεως του γεγονότος.
7) Οτιδήποτε προστεθεί θα υπάρχει στο βιβλίο που ετοιμάζω, όπου θα φαίνεται καθαρά η κραβαρίτικη πονηριά των γελοιοποιημένων να αποκρύψουν το γεγονός ότι έκρυψαν λογοκλοπή στον καιρό της επειδή ήταν εξαγορασμένοι.
8) Το ενεργούμενο φωνάζει πολύ και κάτι θέλει να κρύψει. Έχει συλληφθεί να μην ξέρει στοιχειώδη ισπανικά από το Δημήτρη Αγγελή.
Καλά Χριστούγενα πανέξυπνοι, να ακούσετε το Εγώ καλά σου τα λεγα του Διονυσίου. Στην αρχή το φημισμένο ταξίμι που λέγεται και του μαλάκα.|

Ο Γιάννης Πατίλης έχασε τη δίκη απέναντι στο Βασίλη Λαλιώτη

Ο Γιάννης Πατίλης, ο επονομαζόμενος και χαϊδευτικά, εισαγγελέας της λογοτεχνίας, επέλεξε το αληθινό δικαστήριο για να κατηγορήσει το Βασίλη Λαλιώτη ως υβριστή.
Η υπόθεση έκλεισε τελεσίδικα εναντίον του και ο κος Πατίλης υποχρεώθηκε να πληρώσει τα έξοδα της δίκης.
Φαίνεται όμως ότι ο «εισαγγελεύς» της λογοτεχνίας έχει ανομικές συμπεριφορές και μια δυσανεξία να δεχτεί δημόσια τις συμπεριφορές του εν κρυπτώ.
Κε Πατίλη επιλέξατε και χάσατε, προσωπικώς.
Ο νόμος δεν είναι οι τακτικές του πάλαι ποτέ περιοδικού σας, να ισοσκελίζετε τα προσωπικά σας πεπραγμένα με συμβόλαια προππαπούδων ή ήττες του αντιδίκου σας που ως αποφάσεις του νόμου σέβεται και μαζί και τον αντίδικο.
Θα σας το γράψω με κεφαλαία για να το αφομοιώστε:
ΚΥΡΙΕ ΠΑΤΙΛΗ ΞΕΚΙΝΗΣΑΤΕ ΑΓΩΓΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΜΟΥ ΓΙΑ ΕΞΥΒΡΙΣΗ
ΚΑΙ ΧΑΣΑΤΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΚΑΙ ΠΛΗΡΩΣΑΤΕ ΩΣ ΧΑΜΕΝΟΣ ΤΑ ΕΞΟΔΑ
Εσείς διαλέξατε αυτό το δρόμο, εσείς χάσατε. Παρακαλώ στο μέλλον να είστε
πιο προσεκτικός και κυρίως να συνυπολογίζετε τη διαφορά που έχετε από τον
αληθινό νόμο στην παραμορφωμένη αντίληψή σας γι αυτόν.
Δεν παίζουμε ρόλους στο Ζητιάνο του Καρκαβίτσα, κε Πατίλη.
Και η δικαιοσύνη δεν είναι μανούλα που κάνει τα πείσματα
των κακομαθημένων παιδιών.
Το ότι μπορείτε να κρύβεστε λόγω σχέσεων με τους δημοσιογράφους των
πολιτιστικών, σας σώζει προσωρινά. Η απόφαση αυτή θα συνοδεύει τη βιογραφία σας όπως όλων.
Εσείς χάσατε ο Γιάννης Πατίλης που βλέπετε στον καθρέπτη σας προσωπικά.
Πρέπει να έχετε το σθένος να το αντιμετωπίσετε. Kουράγιο.
Δεν ισοσκελίζεται με κανένα άλλο επιχείρημά σας. Σε λογικό άνθρωπο και γέροντα
σχεδόν απευθύνομαι, όχι σε μειράκιο.
Το να το κρύβετε , το να χρησιμοποιείτε άλλες υποθέσεις για προκάλυψη, και τρίτους για ενεργούμενα, δεν απαλύνει τη γελοιότητα να επικαλεστείτε το νόμο
και το γεγονός να γυρίσει εναντίον σας. Είστε υπερευαισθητούλης και στο φως
του νόμου χαμένος. Θα σας κοστίσει λιγότερο να αλλάξετε συμπεριφορά.

Ευχαριστώ

Κώστας Μ. Μια Επιστολή

… Στα ερωτήματά σου:
Ναι τότε ζήλεψα τα ποιήματα που μου έστειλες. Τα δικά μου μπροστά τους
ήταν σαν κουτσουλιές περιστεριού.
Ναι για μένα έγραψε ο Βαρβέρης το ποίημα Ρέκβιεμ για ένα μαλάκα γιατί
του είχα ψήσει το ψάρι στα χείλη, όπως και σε παρα πολλούς άλλους.
Ναι είμαι υπερεκτιμημένος και ελέγχω πλήρως τη δημοσιότητα κινώντας
νήματα προς κάθε κατεύθυνση. Δεν το πετυχαίνω πάντα.
Γι όλα αυτά που σωστά επισήμανες και για κάθε συμπεριφορά μου που
ήταν απρεπής και καταχρηστική σου ζητάω συγνώμη
Κώστας Μ.

Κι όπως έλεγε ο Σεφέρης

Αφήστε τους εχθρούς μας να μας διασκεδάσουν…

Παραλλαγές στην Προδοσία Ενός Πατέρα

Ρε μπάρμπα, του λέω στο όνειρο, τι φτιάνεις εδώ; Το κτίριο ήταν όπως της Αγροτικής Τράπεζας στη λεωφόρο της Αμαλιάδας. Εκείνος με κουστούμι αλλά χωρίς γραβάτα και ζώνη, όπως πήγαιναν οι αγρότες να μιλήσουν για τα δάνεια, λίγο κυρτοί να μην τους κάθεται καλά το ρούχο. Πες του γιου μου του ανεπρόκοπου, άρχισε, βρυκόλακας θα γίνω και θα του πάθουν τα παιδιά, που με άφηκε εδεκεί στα δικαστήρια, μια ψυχή ξεφτιλισμένη. Αφού δεν είχε τ' απαυτά για να τα βγάλει πέρα, τι μου ανακάτωσε την ψυχή στα δικαστήρια; Επειδή κατάλαβα του λέω: Δεν είναι κακός ο Δημήτρης, του λέω, μονάχα τσαλαφός. Πες του, μου λέει, να έρθει πηλάλα να πάρει την ψυχή μου από εδωχάμω που την παραπέταξε, ο αποριγμένος, γιατί θα τονε βρει κακό. Κι αυτόν και τη φαμίλια του. Με παράτηξε ρε, καταλαβαίνεις ο προδότης, μα θα τονε σιάξω εγώ. Να πάει να φουρκιστεί το κάθαρμα.

(Πως θα έλεγε ο Στήβεν Δαίδαλος... Λέγε Ιησουίτη...
Πατέρας που θυμώνει
τα μάτια ξεριζώνει
ζήτησε συγνώμη
ζήτησε συγγνώμη)

Σαράντα μέρες νηστεία, να τους διαβάζει ο παπάς ούλους και σαρανταλείτουργο κι απέκει θα δω. Το γιορτόπιασμα, το σημαδεμένο. Μη χέσω την ώρα που τον έσπειρα. Σώπα μπάρμπα, του είπα, και πετάχτηκα... Από την Αγία Κυριακή της Κάτω Κηφισιάς έρχομαι. Πήγα να του βάλω ένα κεράκι, όπως σε όλες τις ψυχές τις πειραγμένες, και του γιου του μαζί.

Ο κος Γιώργος Δάγλας

Ήρθε μια κυρία από κάποιες εκδόσεις και ήθελε να της μεταφράσω 135 σελίδες ποιήματα εκ της Ισπανικής και 200 εκ της Ελληνικής στα Ισπανικά. Δεν ήταν ότι ήθελε να τις μεταφράσω δωρεάν, ήταν που στην ανθολογία δεν με είχε μέσα.
Θ'αρχίσω φάπες στο εκδοτικό περιθώριο... έχουν αποθρασυνθεί. :)
Εντάξει, κύριε Δάγλα μου;

O αγνωστός μου Χρήστος Μαυρής

Χωρίς να τον ξέρω και να με ξέρει κάποιος Χρήστος Μαυρής, ποιητής της σειράς όπως είδα, με προκάλεσε εχτές και τον γ@μησ@… Περαστικά.
Εντάξει, εσείς οι 50 που βάλατε λάικ νιώθετε λίγο μαλάκες τώρα, αλλά δεν πειράζει.

Μια ωραία ατμόσφαιρα

Μπορεί να προσπαθήσατε να κάνετε τη λογοτεχνία σαν προεκλογικό αγώνα στο κωλοχώρι σας , αλλά η εποχή έχει παρέλθει. Εσείς θα τρέχετε πάνω κάτω τη Σόλωνος και τα περίχωρα με την έγνοια να πιάνετε έναν έναν για να κάνετε τους θιγμένους ψυχασθενείς, κι εγώ θα είμαι εδώ, χαλαρός, ευάερος, ευήλιος, και θα ζω όχι σαν ερημίτης (ψυχίατρε να δε δει γιατρός), αλλά σαν μεγάλος συγγραφέας στην Κηφισιά, ήτοι χωρίς καμιά υποχρέωση να σας συγχρωτιστώ και να βλέπω τις μίζερες φάτσες σας.
Και θα σας γράφω όποτε θέλω και την οξύτητα τους ύφους θα τη δίνετε εσείς, με το πόσο επιχειρείτε να ξεγελάστε με μηχανισμούς δημοσιότητας την κοινή γνώμη. Θα σας τα βάλω σιγά σιγά και στο βιογραφικό σας στη βικιπαίδεια και θα σας έρχεται κόλπος, εσείς οι τοξικομανείς της λογοκρισίας, που δε θα μπορείτε να τα σβήσετε.
Οπότε νομίζω πως καλό είναι να συνηθίζετε.
Ξέρουμε κι εγώ κι εσείς ποιος έχει σύμπλεγμα κατωτερότητας και εναντίον ποιού. Ουρλιάζετε κατά καιρούς, αλλά θυμηθείτε ότι είστε μια μικρή υπόθεση χρόνου για μένα.
Υπάρχει τίποτα που να σας είπα ως σήμερα, υπάρχει κάτι που να είπα για τα γραφτά σας και να μην έχει κυρωθεί από τον ως τώρα χρόνο;

Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα. Μου χρειάζεστε για να ρίχνω συμβολικές φάπες όποτε μου κάνει όρεξη. Και θα σας περιποιηθώ και τη μέρα της κηδείας σας όσοι ψοφήσετε πριν από μένα. Ότι θα τα κάνω βιβλίο είναι το λιγότερο.
Αυτά πουλακίδες μου.

Υ.Γ. θα σας τα μεταφέρει και σύντομα ο παρανόικ μαθητής του προέδρου Σρεμπέρ, που έχει συμπαντική αποστολή και τον διαπερνούν ακτίνες του ήλιου από τα οπίσθια.

Δημήτρης Κανελλόπουλος, Ο Θάνατος του Αστρίτη, Κίχλη, 2018

Λυπάμαι που θα στεναχωρήσω φίλους, αλλά το βιβλίο του Κανελλόπουλου είναι μετριότατο. Θυμίζει απομνημονεύματα παραλογοτέχνη που γράφουν δεκάδες χρόνια τώρα συνταξιούχοι εκπαιδευτικοί με το εφ' άπαξ για την Κωλοπετεινίτσα. Ο Κανελλόπουλος εμφανίζεται με μεγάλο έλλειμμα αφηγηματικής τεχνικής. Είκοσι χρόνια έκθεση στην έκθεση ιδεών για τα πανεπιστήμια κάπως έπρεπε να πληρωθεί... Φτηνά τρυκ για τους δακρυγόνους και το θυμικό. Μια γραφή προσβλητική κατά βάθος στον αναγνώστη που ο στόχος της βρίσκεται στην άσκηση εξουσίας δια του λεκτικού. Το καλύτερο μέρος του βιβλίου είναι ο κατάλογος στο τέλος που κι αυτός λογοκρίνεται για την ΄ύπαρξη σλάβικων λέξεων που βρίθουν στο σλάβικο χωριό της καταγωγής του. Τράστο στο χωλ είναι το βιβλίο, εκεί όπου ένας σύγχρονος και με απόσταση αφηγητής θα έγραφε Ταγάρι στο σαλόνι. Ο αφηγητής του Παπαδιαμάντη, για να φέρω ένα παράδειγμα, δεν μιλάει ιδιωματικά στις παρεμβάσεις του, όπως ο δικός μας εδώ. Κανείς στην Ηλεία δεν έλεγε φωτιστικό οινόπνευμα γιατί κανείς δεν αγόραζε από φαρμακείο το άλλο το λευκό στη δεκαετία του εξήντα. Ψυχωτική σχέση με τη τη γλώσσα της μητέρας και αδυναμία διαχωρισμού του αφηγητή με το πατρικό ή το υϊκό σαν πατρική κληρονομιά ιδόλεκτο. Το βιβλίο θα μπορούσε να χρησιμοποηθεί απομονώνοντας τα μέρη του αφηγητή ως υλικό για μελέτη της κανονικόμορφης ψύχωσης. Από το πρώτο κιόλας διήγημα πουθενά δεν φαίνεται, παρά μονάχα στην άποψη του αφηγητή που δεν μπορεί να είναι παρών, ότι το φίδι ψόφησε. Τέτοιες αστοχίες δεν έχουν ούτε τα πρωτόλεια. Και αδυνατίζει βέβαια και την γενική άποψη των χωριανών ότι ο αστρίτης ψόφησε, που στα χέρια ενός μάστορα θα ήταν σημαντικό στοιχείο για την καταγραφή της υπερβολής που όντως είναι στοιχείο μας, των αερολόγων Ηλείων... :)

Υ.Γ.2 Και βέβαια δεν έχει κάνεις παρά να συγκρίνει τα σχέδια στο τέλος των διηγημάτων με τον κολοφώνα. Είναι σαφές ότι ο συγγράψας δεν ήθελε να αφήσει καμιά αμφιβολία για το παραλογοτεχνικόν όπου κλίνει το πόνημά του. Όλα τα παραλογοτεχνικά βιβλία εκπαιδευτικών παλιμπαιδίζουν στα σχέδια και έχουν το σύνδρομο του σεμέν στην τηλεόραση. Απορώ πως του επετράπη εκδοτικώς να τα χρησιμοποιήσει. Πολύ κιτς.

Για να τον βοηθήσω να βελτιωθεί του έγραψα κι ένα κείμενο για το πως κατά τη γνώμη μου ενθυλακώνεις ντοπιολαλιά σε ένα κείμενο.

Οχιά κι Αστρίτης
"Με κομπιναιζόν είσαι, ρε μούλε; " "Όχι, νόνα." "Οχιά κι αστρίτης!". Εδεκεί ξύπνησα. Ανακάθισα στο κρεβάτι και σκεφτόμουνα το όνειρο και που θα ξεδειλήσει... Ήρθε, αλευρωμένη και με το μάτι αίμα κόκκινο, όπως ερχόνται οι πεθαμένοι να πάρουν ζωντανούς, κι άρχισε το λακριντί: ' Όποιος, μούλε, κινάει δίκη για να υπερασπίσει τη μνήμη του γνωστού αγωνιστή πατέρα του με άλλους ανεπρόκοπους και σημαδιακούς και την παρατάει στα δικαστήρια μαζί με τ' απαυτά του και γίνεται μπουχός από την πίσω πόρτα, δεν του πρέπει να είναι άντρας. Να βάλει φουστάνι και να πάει να ξεδέσει την τριχιά από το σούγλο να την κάνει κόμπο και να βρει δέντρο να πάει να φουρκιστεί. Και συνέχισε: "Με κομπιναιζόν είσαι. ρε μούλε;" "Όχι νόνα, της λέω. '"Οχιά κι αστρίτης!" Εδεκεί ξύπνησα, λούτσα στον ιδρώτα, ο μαύρος... Χάλια το κομπιναιζόν...

Επέτειος

Νομίζεις πως σε ξέχασα εκεί ψηλά στα μαρμαράκια
πως είμαι πια πολύ καλά για να σου θυμηθώ
πως δεν ήταν στο χέρι σου να πάρω αυτό το σ' αγαπώ
ριγμένο γράμμα γράμμα στο ουρλιαχτό και το ασήμαντο
όμως θυμάμαι, γράφω και θυμάμαι
πως σου έφτιαξα ένα όνομα ν' αντέχω στις κακοκαιριές
πως είδα αυτό το αμίλητο να με ανυψώνει
πάνω από τους γκρεμούς στα άκρα ζόρικα του κόσμου
πως σου το πήρα εντέλει γιατί το 'θέλα στο φως
γραμμένο ομολογημένο φωναγμένο ως τα πέρατα
να σχεδιάζει μια αγκαλιά που άλλος κανείς
να με νομίζουνε νεκρό κι εγώ να τους δαγκώνω
να τους τραβάω τα σπλάχνα στ' όνομά σου εκδίκηση
εγώ ο απόκρυφά σου έως θανάτου αγαπημένος
μ' ένα στεφάνι τριαντάφυλλα παντοτεινός σου άγγελος.
Επειδή δε γινόταν να μη σε πονώ κι επειδή
δεν ήτανε στο χέρι σου να μην το συνομολογήσεις
στο πήρα αυτό το σ' αγαπώ μητέρα κι ύστερα
σε γνώρισα σ' όλου του κόσμου τα μη τέρατα.

Απόστροφή

Στο έμπα του Πύργου στου ακτινολόγου,
Παπαλεωνίδας έγραφε
τα στήθη που σε βύζαξαν του Κάλβου
τα είδες μια φορά
και μέσα στη ντροπή της γύμνιας της
επήρες την απόφαση να την ελευθερώσεις
σε κάθε απ' τις γυναίκες που θα στέκονταν
γυμνή μπροστά σου πριν την αγκαλιά.
Εδώ ο Κοκώνης, ο Κοκονέτσης και οι φυλακές
που διψασμένη την εχλεύαζε ο φρουρός
να πάει ένα σταφύλι και νερό της βίκας
στον κρατούμενο αδελφό, εδώ το Επαρχείον
η Αγία Κυριακή τα Χαλικιάτικα
εδώ ο δεσπότης ο Αντώνιος
που έκλαιγε ψάλλοντας το "φως ιλαρόν"
όσο να πάει στου βουνού τη κυβέρνηση
Ασυγχώρητη πόλη στην ψυχή της μάνας μου
δεν έγραψα για σας να μ' αγαπάτε
παράγοντες της λίγδας και του γράμματος
ανάξιοι πεπτοκώτες του τοπίου.