Θύελλα εν κρανίω

Με το νέο ποιητικό βιβλίο της, που φέρει τον ιδιαζόντως σημαίνοντα τίτλο  η … υπεισέρχεται πλήρως ποιητικά, μέσα στις ιδιωματικές ατμόσφαιρες και τα ψυχικά περιεχόμενα των δύο μουσικών ειδών, και από αυτήν την άποψη, ως εγχείρημα, τηρεί σε κάθε ποίημα μια ισορροπία ανάμεσα στην ποιητική γραφή ως τέτοια, αλλά και ως κάτι άλλο, - στην συγκεκριμένη περίπτωση αυτό το άλλο είναι το ύφος του τραγουδιού…
Έντονα ατμοσφαιρικές και εν ταυτώ ανθρώπινες, βιωματοληπτικώς ισχυρές ποιητικές εικόνες σε μιαν απόδραση προς την μυθολογία των λαϊκών τραγουδιών και του μπλουζ (δύο είδη, άλλωστε, που παρουσιάζουν, ορισμένως, εκλεκτικές συγγένειες). Αμεσότητα έκφρασης και διαδραστική στοχαστικότητα σε διακριτικότερο, υπαινικτικό πλάνο. Λόγος καλλίρροος και ενδοανατρεπτικός μαζί. Λόγος της καρδιάς, πρώτα από όλα. Ο έρωτας, φυσικά, πανταχού παρών στα ποιήματα σε όλην την γκάμα των συναισθημάτων και των εντάσεών του.
Στο νέο βιβλίο της, επιχειρεί εν γραπτώ, όχι ένα μικτό, αλλά πλήρως ενοποιητικό και ενοποιημένο ύφος, αναδεικνύοντας την μεγάλη αξία των δύο ειδών από την γλώσσα του ποιητικού στίχου. Ταυτοχρόνως, η ποίηση μέσα από αυτήν την επικοινωνία αποκτά ένα άλλο χρώμα, μια άλλη ουσία και υπόσταση, και σίγουρα ένα άλλο ήθος.

Το Πορτραίτο του καλλιτέχνη ως αναγνώστη του Κορτάσαρ

Οι άλλοι θα νομίζουν πως είσαι ο Χούλιο Κορτάσαρ
αλλά θα είσαι πάντα ο ψηλέας ξάδερφος
που πήγε κι ήρθε πριν από μένα στο Παρίσι,
βιβλίο αγορασμένο Σαλαμάνκα εκδόσεις Κάτεντρα
μ' αυτό τον ήλιο του θανάτου σου που έκαιγε
ως και τη φωτογραφία κι εκατομμύρια πεταλούδες
πάνω στον ουρανό του Μπουένος Άιρες
την ίδια μέρα. Είσαι το μήνυμα της Πέρι Ρόσσι
"Η γυναίκα του με ζήλευε" ο χρηματισμένος
αστυνομικός για να περάσει το Κυκλαδικό Ειδώλιο.
η φωτογραφία στα προπύλαια με το Βάργκας Λιόσα.
Είσαι ακριβώς ο επικρουστήρας των γραμμένων ως εδώ
γιατί όσα γεννούν σε συναισθήματος αρμονικές
θα ήθελαν ένα μυθιστόρημα, είσαι ένα είδος
Κωνσταντινούπολης στη λογοτεχνία, που δεν πήραμε
κάτι παραγγελίες για μετάφραση της Αγγελικής
και μια αδύνατη συνάντηση στο Σούνιο.
Είσαι ο επιμένων που νικά τρόπος μου για το δρόμο
που είναι κατάδικός μου για σωστός και για τους άλλους λάθος.

Σχόλιο σε μια Φωτογραφία

Μετά που αρχίζουν οι βομβαρδισμοί
και φτάνουν οι φωτογραφίες των νεκρών παιδιών
και τα βίντεο με τις σκηνές της φρίκης
ακολουθεί ένα βιολοντσέλο στο Σεράγιεβο
ένας κύριος με πικάπ που παίζει στο ερείπιο
ένα τραπέζι μακρυνάρι γάμου... Στο Band
of Brothers, ερείπια του Βερολίνου σε κατάληψη
βγαίνουνε κάτι λάμποντα βιολιά
να παίξουν το 131 κουαρτέττο του Μπετόβεν...
Μα πόσο αντέχει αυτός ο Δυτικός Πολιτισμός
που μέσα στην καταστροφή τους να τον θέλουν
τόσο τα θύματα όσο και οι κυβερνήτες τους
τα όπλα του... Είναι ένα μεγαλείο, είναι Σούμπερτ
στις πρωινές κρεμάλες του Άουσβιτς, γιατί
ο άνθρωπος έχει χημεία μέσα του
κι απέξω τον σκοτώνουν Χημικές Βιομηχανίες
πάνω από δυο αιώνες τώρα, αθέατες
Και θα έλεγα μας πάει πολύ ως θεατών
αυτή η μίξις υψηλής τέχνης και ωμότητας.

Η Κινούμενη Μάζα

Τη βλέπει σοβαρά την ποίηση αυτή, όχι σαν κι εσάς. Τα λεφτά της θέλει να πιάσουν τόπο. Είναι σοβαρή σαν αυτόν που πληρώνει. Δεν έχει λεφτά για πέταμα. Την άνοδο στην ποίηση την ξέρει αυτή. Εκπαιδευτικός. Όπως ανεβαίνεις σαν εκπαιδευτικός, το ίδιο ανεβαίνεις και σαν ποιητής. Δείχνοντας αυστηρό πρόσωπο εξουσίας. Αποδώ εμείς οι σοβαροί, αποκεί οι άλλοι που δεν παίρνουν στα σοβαρά αυτά που πληρώνουν για να βγάλουν τα βιβλία τους…
Να φύγει άπό την μάζα των ποιητών, να συνδικαλιστεί με τους σοβαρούς, να βγει στα διοικητικά συμβούλια με άλλους συναδέλφους μονίμους εκπαιδευτικούς. Μόνο που όπου πάει κατα περιέργο τρόπο, λες και κάποιος διαβάζει τις μύχιες σκέψεις της, πάνε και πλήθος άλλοι.  Κάθε κίνηση να φύγει από τη μάζα, τη μεταφέρει στο κέντρο της μάζας, γιατί εκεί που πάει πάνε κι όλας αμέτρητοι με τις ίδιες φιλοδοξίες και το ύφος και το ήθος εκπαιδευτικού του δημοσίου. Σαν παπαδάσκαλοι ένα πράγμα.
Δεν είναι να απελπίζεσαι; Από παντού σκάνε ποιητές δημόσιοι υπάλληλοι και κυρίως εκπαιδευτικοί. Είναι η μάζα των εκπαιδευτικών ποιητών. Κι αυτή πάλι στο κέντρο αυτής της κινούμενης μάζας. Πώς να διακριθεί; Ποιός κυρώνει; Είναι σοβαρή αυτή. Ολίγον εκτός ποιήσεως και πολύ εντός εξουσίας, αλλά σοβαρή. Δοξάστε τη. Έγινε κιόλας μάζα και πετάει νομίσματα από την κερκίδα των ποιητών… Γαμημένε διατητή.

Νευρώσεις της Ποιητικής Αγοράς

Ο καθένας έχει έναν καλύτερό του που φευ έχει λιγότερη δημοσιότητα ή είναι πεθαμένος. Μια ολήκληρη στρατιά από σκιώδεις ποιητές.

Aviso

Θα σας τα χώσω στη βικιπαίδεια κάτω από τα βιογραφικά σας και θα τα τρώτε στη μούρη χωρίς να μπορείτε να τα σβήσετε, γιατί θα σβηστεί και η σελίδα σας μαζί. Θα σας αποδομήσω έναν έναν αργά και ευγενικά.

Οι Αυτοδίδακτοι

Είπε ο καημένος ο Μπερλής, πως στην εποχή μας δεν έχουν πέραση οι αυτοδίδακτοι. Τον γοήτεψε κι αυτόν με τη ματαιοδοξία που είχε για εξουσία , ίσως και την αφραγκία, το Πανεπιστημιακό Τέρας. Όμως και τώρα και πάντα οι αυτοδίδακτοι ήταν οι Εκλεκτοί των Τεχνών.  Τα Αμερικανικά  Πανεπιστήμια που δεν είναι τα Ελληνικά και η συνδικαλιστική μαφία τους, έχουν πάντα τη δυνατότητα να προσλάβουν αυτοδίδακτους. Φωτεινό παράδειγμα ο Μπρότσκι, που του δόθηκε η δυνατότητα να διδάσκει αξιοπρεπώς. Στην Ισπανία ο Χοσέ Ιέρρο έκανε μαθήματα επίσης στο Πανεπιστήμιο του Σανταντέρ. Η σχέση με κάθε τέχνη είναι η σχέση του Κίρκεγκααρντ με το Θεό. Είναι κλίση και κλήση ατομική και μοναδική και όχι μονάχα δεν έχει σχέση, αλλά είναι ζωντανή περιφρόνηση της ακαδημαϊκής καριέρας. Οι συνάξεις εν τέχνη είναι συνάξεις μοναδικοτήτων και όχι συνάξεις συνενοχής. Γι αυτό ο Μπερλής εν αγνοία του ίσως και με το λοφίο κομμένο, παραμένει πιο σημαντικός από τους πανεπιστημιακούς της γενιάς του. Γιατί ως αυτοδίδακτος είναι μέτρο της αλήθειας τους. Επιβεβαιώνει  την κλήση που είναι μέτρο της απόβλεψης όλων των εξουσιαστικά βολεμένων άλλων. Συμπεριλαμβάνονται και οι τεμπέληδες κρατικοδίαιτοι καθηγητές των νυχτερινών, με φιλοδοξίες πνευματικού ταγού.

Προς Ισπανιστές και μεταφραστές Ισπανικής ποίησης

Όσο θα υπάρχουν μεταφραστές που υποτάσσονται στην ομερτά της δημοσιότητας ανθρώπων, που όχι μονάχα δεν ξέρουν Ισπανικά, αλλά δεν ξέρουν μια ξένη γλώσσα της προκοπής, τοσο τα Ισπανικά βιβλία ποίησης θα περνάνε στην αφάνεια.
Ξέρετε πολλούς από αυτούς τους αστοιχείωτους που θα μπορούσαν να μιλήσουν για το Χώρο του Χιμένεθ, ή για το Αλατασόρ του Ουιντόμπρο; Το μόνο που κάνουν είναι να καθυστερούν την πρόσληψη της Ισπανικής ποίησης και να βγάζουν το κόμπλεξ της ανικανότητας να διαχειριστούν το υλικό.
Θα μπορούσα να το ξεκινήσω εγώ, αλλά μου είστε πολύ εγωιστούληδες και πολύ ανταγωνιστικούληδες ακόμα. Όταν θα περάσετε σε καμιά δεκαετία σε απόλυτη απογοήτευση και σιωπή, θα τα ξαναπούμε…

Η μεταμυθοπλασία και ο ευνοούμενος του Βάλλα

Η μεταμυθοπλασία είναι λέξη κενή ορισμού. Ούτε και αυτοί που την χρησιμοποιούν μπορούν να την ορίσουν, γιατί ως όρος δεν έχει αποχρόντα λόγο. Ακόμη και στην προφορική ομιλία μας όταν κάνουμε αναφορές σε κάποιο λογοτεχνικό έργο, δεν έχουμε καμία αίσθηση ειδικής χρήσης του λόγου. Αν υποτεθεί ότι η μυθοπλασία είναι η καύση, η μεταμυθοπλασία θα ήταν ας πούμε η μετάκαυση… Αστεία πράγματα, μεθοδολογικά ελέγξιμα και φαντασιωτικά. Δεν αποτελεί μεταμυθοπλασία το Θλιμένος Τελευταίος και Μόνος του Οσβάλντο Σοριάνο, σιγά μην το ξέρει, ούτε το τελευταίο τέυχος του Μικρού Ήρωα που έκανε ο Λάγιος. Σοβαροφανείς παπαριές είναι όλα αυτά.
Η μεταμυθοπλασία όμως είναι ικανή να σύρει άν αυτός που την ισχυρίζεται έχει εξουσία δημοσιότητας, κάθε καλλιτέχνη που με το αμφίβολο ηθικό ύψος της τελευταίας τριακονταετίας, σε οποιοδήποτε δημόσιο χώρο ως επικροτητή της.
Πάλι καλά που δεν είχε καομματικά στελέχη να τους μαστιγώνουν.
Διότι ο ευνοούμενος του Βάλλα είναι αξιοκράτης. Δεν έβγαλε πρώτο το κουτσό του αμάξι, αν και θα το μπορούσε.

Ο Σπύρος Αραβανής για τη Μάσενκα

Το μεγάλο πρόβλημα του κυρίου Λαλιώτη είναι το πώς θα τιθασεύσει τις γνώσεις, τα συναισθήματα, τον παρορμητισμό, τις σκέψεις, τις εμπειρίες, τα “φαντάσματα” και άλλα τινά που ξεπετιούνται σαν λερναία ύδρα μπροστά του. Πώς θα διαχειριστεί τη θάλασσα μέσα του χωρις να πνιγεί και κυρίως χωρίς να την πνίξει.

Η “Μάσενκα” ως μούσα, όπως λέει και ο κος Ριτσώνης, ήρθε σαν απάντηση στους προβληματισμούς μου.
Ήρθε την κατάλληλη ώρα στον κο Λαλιώτη, να σχηματοποιήσει και να χαλιναγωγήσει το δαιδαλώδες σύμπαν του πληρώνοντάς τον με το ίδιο ακριβώς νόμισμα: Με μια τρικυμιώδη έμπνευση, υπαγορεύοντας σταθερά το χέρι του έτσι που το «να μιλήσω πάλι για σένα» (σελ.17) δεν έχει ούτε παραλήπτη ούτε αποδέκτη, δεν ορίζεται.
Είναι η ποιητική εκδοχή -ως ύφος- του Κορτάζαρ, ή όπως έγραφε ο Φουέντες για αυτό: Δεν ειναι απλώς ένα μυθιστόρημα, αλλά το κουτί της Πανδώρας», ένα βιβλίο που είναι πολλά βιβλία.

Τη δεδομένη, λοιπόν, χρονική στιγμή για τον κ. Λαλιώτη μόνο ένα «άλλο» πρόσωπο, θα μπορούσε να τον απελευθερώσει από την ελευθερία του, να τον δεσμεύσει με τα δικά του δεσμά. Ένα πρόσωπο στο οποίο να “αφεθεί”, να παραδοθεί, άνευ όρων ακόμα και αν «δημοσίως» προσπαθεί να την ερμηνεύσει, να την εξηγήσει. Πάντα θα του ξεφεύγει. Και αυτή είναι η «Μάσενκα».

Ένα βιβλίο που διαβάζεται με το μολύβι στο χέρι και τις αισθήσεις σε υπερδιέργεση.

Εύχομαι καλούς αναγνώστες.